شبی فرا می رسد تاریخ همه تکرار است و تکرار روز و شب ها همه تکراری ماه هایی همه شبیه به هم و قالبی سال هایی همه خشک و بی احساس و مکرر سال هایی که در آن : زشت و زیبا سیاه و سفید خوب و بد آهسته و شتابان همگی سرد و کهنه و بی روح می گذرند و نسل ها در پی نسل ها تاریک و مکرر و خاموش در دل قبرستان تنگ و تاریک و مرگبار آن فراموش می شوند ... قبرستانی که در آن چه آرزوهای دور و دراز و خیالی و وهم آلودی که هیچ گاه رنگ طلوع به خود ندیدند و همگی شتابان و با عجله رهسپار ((نیستی و عدم))گشتند! روزهایی که پیاپی و سرگردان و بی روح

انتخاب اولین شب پاییز هر سال در وجودم اضطرابی عجیب به راه می افتد سرگردانی درمیان این دو وادی سرخ روسپید امانم را می برد! در میان سکوت این نیمه شب آواره و بی حس و حال درسرم سودای جامی بی زوال پرسه ای آغاز کردم در خیال : پاییز بود فصل هرگزنرسیدن ! فصلی که در آن امروز میسوزی و فردا دردش را احساس میکنی ! فصل کوچ پرشکوه پرندگان فصل د

و که میداند؟! چند هفته ای هست که از پاییز میگذرد. آوای خش خش برگ ها را هنوز نمیتوان شنید ! اما صدای کشیده شدنشان را با دست های پرنوازش نسیم خنک پاییزی در میان سکوت پرمعنای شب در امتداد پیاده روهای آرام شهر به زلالی بوی خاک باران خورده استشمام می شود و انعکاس بانگ پرشکوه کوچ پرستوهای مهاجر و غریب عجیب در دلم غوغا میکند. چقدر فرق است میان عالمی که چارچوب زندگی خشک ماشینی برای انسان می سازد با عالمی که ساخته ی روح لطیف خود اوست ! آه که عقلهای مصلحت اندیش این مردم جز

به رنگ پرواز غروب سرد یکروز دلگیر پاییزی درگوشه ای از دبستان کوچک قدیمی شهر در پای کاج بلند نیمه عریانی که زمین را از برگ های خشک و بی آلایشش پوشانده بود صدای کبوتری تنها به گوش میرسید که بر روی برگها افتاده بود و با قلب کوچکی که هرلحظه ضربانش تندتر میشد نگاهش را به آسمان سرخ رنگ بالای سرش دوخته بود و بی محابا اشک میریخت و زمزمه می کرد و باصدایی لرزان میگفت: صدایم رامیشنوی؟؟؟ من اکنون اینجایم (( تنهای تنها)) نزدیک شب است ومن از میانشان گریخته ام و به این مکان اهورایی آ

ای زیباترین روح پرستنده ام. من پرشکوهترین سرودهای عالم را در ستایش تو خواهم سرود. من پرشکوهترین ترانه های عاشقی را که برخوردارترین معشوقان جهان از آن نصیبی نبرده اند برایت خواهم خواند. ای غزل غزل های دل من ! کلماتی را که در کار زیبائی های زیبای تو برخواهم گزید که سلیمان رانیز-که زبان پرندگان می داندوازکبوتران عاشق شعرخداراآموخته است- در پیشگاه چشمان آزرده ی معشوق خویش چنان از شرم پریشان کند که

امشب که میروی هم باران هایت را دوست دارم ... هم قدم زدن هایت را ... هم عطر خوش بهار نارنجت را ... میدانم امشب که میروی ، از آسمان ، شکوفه های بهار نارنج می بارد آسمان شهر، تا سپیده سحر ، غرق در سکوت و عطر نفس هایت می شود..... . . . آری ... هم باران هایت را دوست داشتم ... هم قدم زدن هایت را ... . . . اما ... ردپاهای به جا مانده در کوچه های بارانی ات در دلم غوغا به پا می کند... ای اردیبهشت ...

آخرین بهانهنیمه های سحر است و نسیمی آرام بر چهره ی خیس آسمان می وزد صدای آخرین فراز مناجات عاشقانه ی سحرت آرامتر از هرشب می آید و باز نام زیبایت را بر لوح سبز آسمان با طنینی به صداقت یک آبی آرام و وسیع با اشک شوق زمزمه می کند.بار دیگر چشمهای مهربانت را بگشای و صدای لرزانم را بار دیگر بشنو و با لبخند مهربانت دستان کوچک برآمده بر آستانت را از عطر شکوفه های اجابتت معطر ساز :... فَأَجِبْنِي يَا اللَّهُ...يَا اللَّهُ...يَا اللَّه...موذن می خواندصدای سبز آخرین سلام میهمانیت سرتااسر آسمانها را در مینوردد و بر قله ی مناره های فیروزه ای شهر پرواز کنان چر